Zomer, 1990. Christopher McCandless (Emile Hirsch) is een strebertje dat het allemaal voor elkaar lijkt te hebben. Hij is 22 en net afgestudeerd aan de universiteit met hoogste onderscheiding, heeft een rijkelijk gevuld spaarboekje en een toelatingsformulier voor Harvard op zak. Gelukkig is hij echter niet: door de moeilijke relatie met zijn ouders is hij nu gaan walgen van de consumptiemaatschappij en de mensen die erin leven. Hij koestert hevig één wens: voor onbepaalde tijd overleven in het onherbergzame Alaska. Niemand heeft weet van zijn plan, buiten zijn jongere zus Carine (Jena Malone). Op een avond knipt Chris zijn identiteitskaart in tweeën, maakt al zijn spaargeld over aan het goede doel, stopt het hoogstnodige in zijn rugzak en trekt de wijde wereld in, op zoek naar een nieuw begin.

Hij begint zich Alexander Supertramp te noemen, en komt op zijn reis naar de Verlichting vele mensen tegen, van verschillende rang en stand. Hij laat bij iedereen die hij ontmoet een onuitwisbare indruk na, en komt vooral veel over zichzelf te weten...

Into the Wild, de vierde van acteur annex cineast Sean Penn, is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dat is meestal genoeg om de alarmbellen te doen rinkelen voor overgeacteerd en mierzoet drama, maar daar is hier niets van te merken. Wie zich aan deze prent zet en een voorspelbaar zaterdagochtend-drama verwacht, kan het wel schudden: Into the Wild is een ode aan de subversieve cinema zoals we die nog kennen uit Midnight Cowboy en andere klassiekers uit de jaren '60 en '70. Het is een film die je (om het even op zijn Vlaams te zeggen) "bij de kloten pakt" en gedurende de volledige tweeënhalf uur niet meer loslaat.

De rolbezetting loopt niet bepaald over met bekende koppen, maar we kunnen toch enkele rasacteurs spotten in deze film. William Hurt (Syriana, A History of Violence) lijkt eerst een relatief eenzijdige rol te spelen als tirannieke en arrogante vader, tot zijn zoon verdwijnt en hij voor de eerste keer in zijn leven geconfronteerd wordt met oprecht berouw. Marcia Gay Harden (The Mist, Mona Lisa Smile) doet het briljant als moeder die ontkent dat er wrijvingen in het gezin zijn, en als zus krijgen we Jena Malone (Donnie Darko, Pride and Prejudice), die als enige de gevoelens en geheimen van haar broer kent, en daarmee moet leren leven. In de hoofdrol zien we Emile Hirsch (The Girl Next Door), een beloftevol jong acteur die ik een prachtige carrière toewens na zijn prestatie in deze prent. Hij zet een erg complex personage als McCandless immers met verve neer, en maakt ook zelf zware fysieke veranderingen door (Hirsch verloor bijna twintig kilo voor de opnames). Vince Vaughn (Wedding Crashers, Be Cool) maakt ook een klein gastoptreden, dat ironisch ook meteen de beste rol in zijn illustere carrière als "comedian" blijkt te zijn.

Een bijzondere vermelding is weggelegd voor de soundtrack van de hand van Michael Brook, met originele nieuwe songs door rocklegende Eddie Vedder. De muziek van Vedder geeft beter dan alle andere elementen in de film de tijdsgeest weer, en McCandless' emoties worden ten allen tijde gepast muzikaal onderstreept. Als fan van klassieke rock en country kan ik niet anders dan helemaal ondersteboven zijn van deze soundtrack, en de diepe emotionele gitaar en vocalen hebben me dan ook meermaals tot tranen geroerd.

Tien jaar lang heeft Penn moeten wachten om deze film te maken, en toestemming te krijgen van de familie McCandless. Dat wachten heeft geloond, want al die tijd heeft de cineast aan de prent gesleuteld om hem zo goed te maken als maar kon, en dat is eruit gebleken. Into the Wild is een dieprakende, tot in de puntjes uitgedachte productie waar vooral veel liefde en gebetenheid door het ongelooflijke verhaal van Alex Supertramp aan te pas is gekomen. Een echt goede licht filosofische film is er eentje die de moraal van het verhaal kan overbrengen zonder het de kijker erin te hameren. Dit is zo'n prent die iedereen vrij kan interpreteren, maar wat ik eruit haal is het volgende: het is nooit te laat om je leven volledig om te gooien. Je leeft immers maar één keer: stel je ziel open voor alle veranderingen - goed of slecht - die je pad kruisen, en laat je verrassen door het leven en de liefde.

Oh hemel, ik heb gedurende de hele recensie nog geen cynische opmerking gemaakt! Sta me toe de schade in te halen...

[clichémodus]Magie bestaat! Er zit een Alexander Supertramp in elk van ons![/clichémodus]