Er is al zoveel geschreven over het Grindhouse project en de twee lossen delen. De kritieken van de filmsnobben overal de wereld waren hard, confronterend en duidelijke taal. Tarantino’s ode aan de B-film laat hij duidelijk merken in Death Proof. Helaas raakt de film kant nog wal bij mij. Hij is niet slecht of goed en als je als kijker geen positie kan innemen is dat dodelijk voor een film. Want je herinnerd je altijd de akelige draak van een film en de sterke, goede film maar niet een film waarbij je geen gevoel had of een middelmatig gevoel. De lange gesprekken tussen de dames waren niet saai, langdradig of iets dergelijk maar het ging nergens over. Letterlijke platvloerse gesprekken waarbij de regisseur gretig gebruik maakt om zijn bewondering over een aantal B-films duidelijk te formuleren. Kurt Russell heeft sinds Silkwood (1983) nooit meer iets bijzonders gemaakt. Verder is zijn performance in deze film behoorlijk belachelijk hij komt en gaat zonder enige vorm van introduceren of diepgang. Och ja, in de B-films hoeft dat niet. Er zijn genoeg redenen waarom ik deze film kan afkraken maar heb daar niet echt de zin in. Wat ik weet is dat Tarantino het kan als die wil een strakke film regisseren maar het ontbreekt aan hem aan fatsoenlijke verhalen en volwassenheid. Wanneer komt hij eindelijk uit die prepuberale fase?!