De kracht van deze film is vooral hoe een potentieel kleffe boodschap door een presentatie zonder al teveel opsmuk en sentimentaliteit toch integer over komt. De oude man Umberto mist het knuffelgehalte van een Watanabe of Alvin Straight, maar toch werkt het drama. Mooiste scène is die waarin hij voor de keus staat de vernedering te ondergaan te moeten bedelen. Een scène met vrijwel geen dialoog, zoals er meer scènes in de film zitten die het met weinig gesproken tekst moeten doen. Mooi gefilmd, mooie muziek en mooi spel van Battisti: op een wat minder half uurtje in het midden van de film na, een sterke film.