Deed me wat denken aan een film die ik een paar weken terug zag, Smultronstället. Ook hier een man die in een fase van zelfreflectie en terugblikken zit, en ook hier realiteit vermengt met dromen en herinneringen aan vroeger. Maar daar houdt de overeenkomst ook wel zo'n beetje op. Waar ik de Bergman een warm en persoonlijk werk vond, vond ik de Fellini afstandelijk en onpersoonlijk. Van de hoofdpersoon kon ik echt geen hoogte krijgen en alle randfiguren leken mij niet veel meer dan pratende poppen, want echte personages (laat staan karakters) zijn het nauwelijks te noemen. Maar goed, het doorgronden van de hoofdpersoon en het verhaal is misschien iets wat een volgende kijkbeurt beter slaagt.
Waar ik wel erg over te spreken was is de sfeer, iets dat ik ook al proefde in La Dolce Vita, maar hier in grotere mate aanwezig is: enorme grandeur en glamour, prachtig vastgelegd in zwart/witte beelden zoals je die wel tegenkomt in (oude) modebladen of boeken over fotografische kunst. Zeker een film die ik te zijner tijd nog een kans wil geven.