Oude mannendrama is wel een subgenre waar ik van houd, en daarom had ik ook vrij hoge verwachtingen van deze neorealistische klassieker. Umberto is een gepensioneerde man die met weinig middelen moet zien rond te komen. Zijn huisbazin wil hem het huis uitzetten, o.a. omdat hij schulden heeft bij haar. Umberto heeft steun aan een jong meisje dat er werkt en aan zijn hondje.

De verwachtingen werden niet helemaal waargemaakt, vooral het lange tijd ontbreken van een gestructureerd plot vond ik een makke. Pas wanneer er duidelijk ergens naar toe wordt gewerkt, als Umberto  zijn huis definitief verlaat en zelfmoord wil plegen , wordt het boeiend, maar dan bedraagt de speelduur ook nog maar zo'n 20 minuten. Verder levert De Sica goed werk af; de cinematografie (veel beelden geschoten van lage posities) is uitstekend en het verhaal wordt met niet al teveel effectbejag verteld. Een prachtige scène die het vermelden waard is, is die waarin eerst Umberto zelf, en vervolgens zijn hondje tracht te bedelen.
Ik sluit niet uit dat er de tweede keer een hogere waardering in zit.