Erg fijne minimalistische moodpiece die ook experimenteel is door de lo-fi technische filmwijze. Vooral door die aanpak (en omdat de film focust op drie jonge mensen) voelt het erg fris en jong aan, alsof er "een nieuwe generatie" aan de slag is. Beetje zoals de mumblecore in de US, maar dan zonder het mumble gedeelte (Kissing on the Mouth (2005) moest ik even aan denken; door de manier van presentatie van sexualiteit).

De film sluit in stijl niet echt aan bij het groepje filmmakers dat door de pers als "greek new weird cinema" word gelabeld (de mensen rond Giorgos Lanthimos), maar toch vind ik dat label hier ook wel op zijn plaats. Het zegt namelijk iets over dat frisse/jonge, over de eclectische intresses van de huidige generatie die via Internet alles op het gebied van film, muziek e.d. binnen handbereik heeft, en daarin zijn eigen keuzes maakt (ik herkende mogelijke invloeden van Lynch, Tsuakamoto, Grandrieux maar vooral eigenlijk ook de moderne Thaise art-house cinema in de mix van het minimalistische met het sprookjesachtige) en over het oncompromisloze van de aanpak; de makers hebben veel onorthodoxe keuzes gemaakt die de film zelfs voor een doorgewinterde producer moeilijk verkoopbaar maakt.

Het verhaal is geabstraheert tot de absolute essenties en scenes worden heel subjectief met elkaar versneden, de keuze van de goedkope (foto?)camera voor de opname leid tot technische restricties maar ook tot enkele primitieve vormexperimenten die wellicht als geforceerd of knullig gezien kunnen worden... ik vond ze zelf vooral toevoegen aan de jonge spirit en eigenlijk ook helemaal niet lelijk (hoewel in een film als Verano (2011) nog nét even meer gedaan wordt met dezelfde technische limieten) en dan zitten er tenslotte ook nog een aantal explicitie homo-erotische scenes in die ongetwijfeld ook nogsteeds mensen ongemakkelijk zullen vinden.

Ik las dat de regisseur ook/vooral geinspireerd is door Stavros Tornes, een Griekse filmmaker die omschreven wordt als, quote:

"a practitioner of minimalist cinema. Minimalist in terms of production, of cinematic expression, and, finally, in terms of simplicity, artless approach, or articulation.

Like a poet or painter, Tornes feels completely independent of the patterns of traditional cinema, free to lose himself in the depths of the self and create a world that is formally arbitrary but has substance; a world of inner forms – of the shattered sculptures of the soul"

en die omschrijving zou inderdaad 100% op deze film kunnen slaan!