Een bevalling, behoorlijk complex, moeilijk te doorgronden en vooral frustrerend. Zo voelde ik me na de film. Waar ik de eerste keer mijn ogen uitkeek naar de prachtige zwart/wit composities (dat vooral kwam door de belichting), overweldigende acteerprestaties, de gelaagdheid van de film en vooral de bevestiging dat ik het een en ander uit de film kon halen.

De tweede keer waar je verwacht dat je het een en ander herkent en verder kan gaan waar je de eerste keer bleef met de thematiek kwam het bij mij nu over als een chaotische brij. Ik kon het heden, verleden en de droom/nachtmerriesequenties niet meer uit elkaar houden en het begon me zelfs naar een tijdje redelijk tegen te staan. En dat voor een herkijk op het grote doek waar zelfs een leraar een korte lezing gaf over Otto e Mezzo die trouwens meer te melden had dan ik van te voren verwacht had. De 35MM copie was van een prima staat op een enkele aktewisseling na dan. Maar toch greep de film me niet. Was ik vermoed? Mis ik een stuk context? Of is het een film die iedere keer anders door je heen werkt?

Een aantal dingen haalde ik wel eruit zoals de kunstenaar opzoek naar de zin van het bestaan, een kunstenaar in conflict met zichzelf en zijn vrouwen om hem heen, wat is de functie van een recensent (die gegevenmoment gewoon wordt opgehangen), de katholieke kerk en natuurlijk de jeugd. Nu vergeet ik ontzettend veel zaken te melden maar dit is het voornaamste wat ik tegen kwam en wat ik nog enigszins herkende in de brij.

Wat is de functie van een tweede herkijk? Ik zie het vakmanschap van Fellini. Ik beschouw dit zeker als een belangrijk monument in de geschiedenis van film maar toch heb ik het gevoel dat de film me nog meer gaat tegen staan bij een volgende herkijk. En dat is iets wat ik absoluut wil vermijden. De herkijk verleggen met een aantal jaar en in de tussentijd eens beginnen met andere films van Fellini te herkijken die me de eerste keer tegenstonden maar misschien nu een beter inzicht geven.