Tjah, de laatste keer dat ik The Big Lebowski heb gezien was alweer een tijdje geleden, maar deze keer valt er vooral veel te zeggen over de plaats waar ik hem dit keer heb gezien en met welke mensen tesamen. Ja hoor, elk beetje forumbezoeker bij DVD.nl weet het al: de forummeeting in Utreg'! Na een paar uurtjes treinen kwam ik aan in het overigens prachtige en niet té grote Utrecht, waar ik nog even de tijd nam om me mentaal voor te bereiden op de nakende meeting. Het blijft toch wat hebben: mensen die je al jaren kent via het internet voor de eerste keer in het echt zien. Het heeft iets... verheffends!

Het concept was simpel: The Big Lebowski kijken, bowlen en dan aan de White Russian cocktails en de à volonté steengrill. Gelukkig konden we de eerste twee activiteiten enigzins combineren, aangezien de film voor ons werd geprojecteerd op de schermen aan het eind van de banen. Altijd leuk, filmnerds in huis hebben: een "welcome break" van de vreselijke nineties popmuziek die er anders door de luidsprekers zou knallen.

Een middagje uit wordt natuurlijk gemaakt of gekraakt door het gezelschap, en dat zat wel snor. Erik, Coen, Tim, Axel, Dennis, Dennis, Dennis (ja, al in de war?), Lex, Bart, Tom en Jaimie verblijdden de lieden van Bison Bowling op die noodlottige zondagmiddag met hun aanwezigheid. Coen kon aardig bowlen en was (en da's altijd een stuk belangrijker) veruit de meest sexy motherfucker van de bende door zijn stoere roze shirt, Axel nam foto's en verder hoorde je 'm weinig, Jaimie kwam vaak verrassend uit de hoek met de spares en toonde ons hoe een echte sportieveling het aanpakt, Tim speelde zo relaxed dat de kegels bijna vanzelf omvielen uit verveling, Erik zette ons allemaal voor schut, Lex was de "die-hard" op biergebied, Bart maakte grapjes en deed een paar potjes alsof hij het niet meer kon, Tom zat erbij en keek ernaar, Dennis P. liet zich nog een laatste keer gaan voor het vaderschap, Dennis O. wás The Dude... en ik? Ik had pay-per-view porno op de kamer!

Hoewel de reis lang en vermoeiend was, heb ik er allesbehalve spijt van gehad. Dankzij één simpel truukje van Erik ging ik van veertig naar honderd (bijsturen!) en mocht ik het gezelschap waar ik al twee jaar lang de ziel bij uit mijn lijf lul ook 'ns in het echt aanschouwen. En hoewel het allemaal blijkbaar erg hoog zat bij het bedienend personeel ("nee hoor, in Nederland is het erg normaal dat een serveerster gewoon zegt dat ze er geen zin in heeft", werden er toch nog enkele White Russians genuttigd. Helaas niet door mij, maar ach, een Black Russian heeft ook wat.

Heren, a la proxima volta!